Harika bir iş başardın. Harika.
Başardın. Başardın!
Devam ediyoruz, Uzun ve karışık bir dava dinlediniz, taammüden adam öldürme.
Ağır ceza mahkemesinde kasıtlı adam öldürme en ciddi suç iddiasıdır.
Tanığın ifadesini dinlediniz, bu davada görünen yasanın yorumunu yaptı.
Şimdi gerçekleri hayalden ayırmayı denemek için buraya oturma sırası sizde.
Bir kişi öldü. Diğerinin hayatıysa tehlikede.
Eğer kafalarınızda sanığın suçuyla ilgili mantıklı bir şüphe varsa -
mantıklı bir şüphe - o zaman bana suçsuz olduğuna dair bir karar getirin.
Eğer mantıklı bir şüphe yoksa, o zaman, bilinçli bir şekilde,
sanığı suçlu bulmalısınız.
Hangi kararı verirseniz verin, kararınızın hepinizin kararı olması lazım.
Sanığı suçlu bulmanız halinde,
yargıçlar heyeti merhamet tavsiyesi için meşgul olmayacak.
Bu durumda idam cezası zorunlu olacaktır.
Ciddi bir sorumlulukla karşı karşıyasınız. Teşekkürler, beyler.
Vekil jürilere izin verildi.
Jüri şimdi dinlenecek.
- Sakız ister misin? - Hayır, sağ ol.
Bu şey kıpırdamıyor.
-Dur sana yardım edeyim. - İşte oldu.
Biliyor musun? Bu sabah meteoroloji bürosunu aradım.
Bugün yılın en sıcak günü olacakmış.
Burayı klimalandırmalıdılar.
- İsminiz nedir, bayım? - Oh, ismim... şuradaki. Evet.
Teşekkür ederim. Pekala, baylar. Herkes burada.
Şimdi, istediğiniz bir şey olursa, hemen kapının dışında olacağım. Sadece kapıya vurun.
Günaydın. Ben kapıyı kilitlediklerini bilmiyordum.
Elbette kapıyı kilitliyorlar. Ne zannediyordun?
Bilmiyorum. Sadece önceden hiç rastlamamıştım.
- O ne için? - Oy sandığıyla oy vermek isteyebileceğimizi düşündüm.
Harika fikir. Belki onu senatör seçebiliriz.
- Nasıl buldun? - Bilmiyorum. Çok ilginçti.
- Öyle mi? Ben neredeyse uyumak üzereydim. - Yani, ben önceden hiç jüride bulunmamıştım.
Hiç ha? Ben bir sürü jüride bulundum.
Bu avukatlar konuşurlar,konuşurlar, hatta bu davadaki gibi apaçık ve belli davalarda bile.
- Hiç hiçbir şey için bu kadar konuşulduğunu gördün mü? - Sanırım buna yetkileri var.
Buna yetkileri var. Sistem böyle, ama...
bana sorarsan, böyle belaları başlatmalarına izin vermeden ben bu sert çocukların hakkından gelirdim .
Bu zamandan ve paradan bayağı tasarruf sağlar.. Artık başlayalım.
Evet. Yapmamız gereken işlerin hepsi burada.
Bir beş dakikalık ara ile başlasak iyi olur. Bir arkadaş banyoda.
Sıraya... göre mi oturacağız?
Gee, bilmiyorum. Sanırım öyle.
- Buddy, benim yerimde oturuyorsun. - Oh, affedersin.
Önemli değil.
Hey, fena manzara değil, ha?
Dava hakkında ne düşünüyorsun? Yani, benim çok ilgimi çekti.
Gerçek olmayan... ölü konular. Ne demek istediğimi anlıyor musun?
Bir cinayet davası aldığımız için şanslıyız. Tecavüz yada hırsızlık olur diye düşünmüştüm.
Adamım, en sıkıcı bunlar olurdu!
- Hey, şu Woolworth Binası değil mi? - Evet o.
Komik değil mi? Hayatım boyunca burada yaşadım. O binanın içine hiç girmedim.
Şu film olayı gibi olan, tüm olayları çözmek zorundasın.
Evet. Şu bıçak olayına ne diyorsunuz?
Olgun insanlardan böyle lüzumsuz şeylere inanmalarını istemek.
Bunları tahmin edersin. Neyle uğraştığımızı biliyorsun.
Evet, biliyorum.
Pekala, kornan çalışıyor. Şimdi farları yak.
- Soğuk algınlığı mı? - Hem de nasıl. Sıcak hava ayazı insanı öldürebilir.
Burnuma dokunamıyorum. Anlıyor musun?
Elbette anlıyorum. Ben de yeni atlattım.
- Aa, hadi! Bay Foreman, başlayalım artık. - Adam hala banyoda.
Biliyor musun? Bu sabah gazeteye bakma şansım olmadı.
Borsa kaçla kapandı merak ediyorum.
- Borsaya para mı yatırdın? - Ben simsarım.
Ben kurye servisi işletiyorum.
Beck ve Call Şirketi.
İsim karımın fikri.
377 kişi çalışıyor. Sıfırdan başladım.
Pekala, beyler. Yerlerimize geçelim artık, huh?
Biran önce bitirip çıkarız değil mi? Bu geceki beysbol oyununa biletlerim var.
Yanks ve Cleveland. Modjelewski oynayacak,şu çocuk.
Çocuk gerçek bir boğa. Bilirsin...
Testi-sopalı. Bilirsin?
Sen gerçek bir beysbol fanatiğisin, değil mi? Nereye oturuyoruz?
Sıraya göre oturabileceğimizi düşündüm, jüri numarasına göre.
Bir, iki, üç ve masanın etrafından devam, eğer sizce de sorun yoksa beyler.
- Fark ne? - Sıraya göre oturmak mantıklı.
- Bırak olsun. - Bu oniki. Bir iki diye masanın etrafında...
Savcı konusundaki izlenimin ne?
- Pardon? - Bence çok zeki biri,
konuları mantıklı bir sıraya göre teker teker ele alması açısından.
- Ben çok etkilendim. - Bence... uzmanca bir iş yaptı.
Bir çok da hamle. Bilirsin? Gerçek hamleler.
Pekala, beyler. Bir dakika sessiz olabilir miyiz? Beyler?
Biran önce başlayalım.
Pencere önündeki arkadaş.
- Başlıyoruz. - Oh, özür dilerim.
- Çocuk babasını öldürdü, aynı öteki gibi. - Dinleyin, bu hep olur.
Bu çocukların serserice gezinmelerine izin veriyorlar.
Belki bu ona bu hakkı veriyor. Anlıyor musun?
- Herkes burada mı? - Yaşlı adam içerde.
- Çıkması için kapıya vurur musunuz? - Elbette.
- Bir Yankee fanatiği misiniz? - Hayır, Baltimore.
Baltimore mu?
Bu her gün bir kere kol demiriyle dövülmek gibi bir şey.
Onların kimi var? İyi savunucularından başka kimleri var?
- Başlamak istiyoruz. - Affedersiniz, baylar.
- Sizi bekletmek istememiştim. - Baltimore ha?
Pekala, eğer beni dinliyorsanız. Beyler olayı istediğiniz gibi ele alabilirsiniz.
Ben... biliyorsunuz, Kural koymayacağım.
Pekala, önce, tartışıp, sonra oylayabiliriz. Tabi, bu... bir yolu.
Veya, ım, hemen şimdi oylayabiliriz.
Sanırım önce ön oylama yapılıyor.
Evet, o zaman oylayalım.Kim bilir? Belki hemen bitirip çıkabiliriz.
Tamam. Sanırım biliyorsunuz bir taammüden cinayet davamız var,
ve eğer sanığı suçlu oylarsak, onu elektrikli sandalyeye göndermek zorunda kalacağız.
Um... Bu zorunlu.
- Sanırım bunu biliyoruz. - Evet, şimdi ki nerde görelim.
- Tamam. Oylama yapmak istemeyen? - Bence sorun yok.
Peki, o zaman, biliyorsunuz bu, her iki durumda da onikiye sıfır olmalı.
Yasa böyle. Pekala, hazır mıyız?
Suçlu diyenler, lütfen ellerinizi kaldırın.
Bir, iki, üç, dört, beş, altı, yedi...
sekiz, dokuz, on, onbir.
Tamam, onbir suçlu oyu.
Suçsuz diyenler?
Bir. Doğru.
Onbir suçlu, bir suçsuz. Pekala, şimdi nerdeyiz biliyoruz.
Evlat, ah evlat ! Her zaman bir tane vardır.
Peki, şimdi napacağız?
- Sanırım konuşacağız. - Evlat, ah evlat!
Gerçekten masum olduğunu mu düşünüyorsun?
- Bilmiyorum. - Mahkemede sen de bizle oturdun.
Bizim duyduklarımızı sen de duydun. Bu çocuk tehlikeli bir katil.
- O daha 18 yaşında. - Pekala, yeteri kadar olgun.
Kendi babasını göğsünden bıçaklamış.
Mahkemede bunu oniki farklı şekilde kanıtladılar.
- Senin için tekrar saymamı ister misin? - Hayır.
- o zaman ne istiyorsun? - Sadece konuşmak istiyorum.
Konuşulacak ne var ki burada? Onbirimiz onun suçlu olduğunu düşünüyoruz.
Hiç kimsenin bunu ikinci kez düşünmesi gerekmiyor senin dışında.
Bir şey sormak istiyorum. Çocuğun hikayesine inanıyor musun?
- Bilmiyorum. Belki hayır. - o zaman nasıl suçsuz oyu verebiliyorsun?
Onbir suçlu oyu var.
Hakkında konuşmadan elimi kaldırıp bir çocuğu ölüme göndermek kolay değil.
- Tamam, kim kolay diyor ki? - Kimse.
Ne? Sadece hızlı oylama yaptım diye mi? Ben açıkçası çocuğun suçlu olduğuna inanıyorum.
100 yıl konuşsan fikrimi değiştiremezsin.
Fikrini değiştirmeye çalışmıyorum. Bu sadece...
Bu birinin hayatı. Beş dakikada karar veremeyiz.
- Ya yanılıyorsak? - Ya bu bina başıma yıkılırsa?
- Her şeyi farz edebilirsin. - Bu doğru.
Ne kadar süreceği ne fark eder? Beş dakika geçirdik diyelim? Ee sonra?
Bir saat geçirelim. beysbol oyunu sekize kadar başlamayacak.
- Bir şey söylemek isteyen? - Ben bir saat oturmayı kabul ediyorum.
- Harika. Geçen gece harika bir hikaye duydum... - burada bu yüzden oturmuyoruz.
Pekala, o zaman sen söyle. Neden burada oturuyoruz?
Bilmiyorum. Belki de sebep yok.
Bakın, bu çocuk hayatı boyunca itilip kakılmış.
Bilirsiniz, kenar mahallede doğmuş, dokuz yaşındayken annesi ölmüş.
Babası sahtekarlıktan hapiste yatarken
çocuk bir buçuk sene yetimhanede kalmış.
Bu çok mutlu bir başlangıç değil.
O yabani,kızgın bir çocuk. Durumu bu yalnızca. Ve neden biliyor musunuz?
Çünkü her gün mutlaka bir kere dövülüyordu.
Acınacak bir 18 yıl geçirmiş. Sanırım ona bir kaç kelime borçluyuz , hepsi bu.
Bunu size söylemekten çekinmiyorum, bayım. Biz ona hiçbir şey borçlu değiliz. Adil bir yargılaması var.
Bu yargılama neye mal olur sanıyorsun? Buna sahip olduğu için şanslı. Anlıyor musunuz?
Bakın, burada hepimiz olgun insanlarız. Gerçekleri dinledik, değil mi?
Bu çocuğun ne olduğunu bile bile ona inanmamız gerektiğini söyleyemezsiniz.
Hayatım boyunca onların arasında yaşadım.
Onların söylediği bir kelimeye bile inanamazsınız. Biliyorsunuz. Demek istediğim, onlar yalancı doğuyorlar.
- Sadece cahil biri buna inanır. - Bak, dinle...
Sen doğrulukta tekel ile mi doğduğunu sanıyorsun?
Bu adama bazı şeyler belirtilmeli.
- Bugün pazar değil. Bir vaize ihtiyacımız yok. - Yapmamız gereken bir işimiz var. Şimdi onu yapalım.
Patlamış Mısır. Bu benim ajansta üzerinde çalıştığım ürün.
''Sıçrayışlarla kahvaltı.''
- Bunu ben yazdım. - Çok etkileyici.
- Hey, izin verir misiniz? - Üzgünüm. Karalama alışkanlığım var.
- İyi düşünmemi önlüyor. - Çalışmamız gerek.
burada sonsuza kadar oturmamızın anlamı yok. Tamam.
Belki bizim fikrimize uymayan bay bize neden olduğunu anlatabilir.
Bize ne düşündüğünüzü anlatın. Biz de size nerde karıştığınızı gösterebiliriz.
Belki şöyle yapabiliriz. Bana öyle geliyor ki bizim doğru olduğumuza onun yanlış olduğuna
onu ikna etmemiz bize bağlı. Belki her birimiz bir kaç dakika bunu yapmak için...
- Aslında, bu sadece çabuk bir fikir. - Yo, yo, yo. Bu iyi bir fikir.
Masanın etrafından sırayla gitmeye ne dersiniz?
Sanırım ilk sizsiniz.
Bunu kelimelere dökmek zor.
Ben sadece onun suçlu olduğunu düşünüyorum.
Bence bu başından beri açık. Kimse aksini kanıtlayamaz.
Kimse aksini kanıtlamak zorunda değil. Davacının delil sorumluluğu.
Savunma ağzını bile açmak zorunda değil. Bu anayasa içeriğinde.
Elbette, bunu biliyorum. Demeye çalıştığım...
Sadece... onun suçlu olduğunu düşünüyorum. Yani, birileri onun bunu yaptığını görmüş.
Pekala. Benim düşündüklerim de şu. Ve bunun hakkında kişisel bir şeyler hissetmiyorum.
Sadece gerçeklerden bahsetmek istiyorum.
Birincisi.
Yaşlı adam cinayetin işlendiği yerin alt katındaki dairede yaşıyordu.
Cinayet gecesi 12'yi on geçe yüksek sesler duymuş.
Uçak sesi gibi bir ses duyduğunu söylüyor.
Ve çocuğun ''Seni öldüreceğim'' diye bağırdığını duymuş.
Bir saniye sonra, birinin yere yığıldığını duymuş.
Kapıya koşmuş, kapıyı açmış, çocuğun merdivenlerden aşağı koştuğunu ve evden dışarı çıktığını görmüş.
Polisi çağırmış. Yaşlı adamı göğsünde bıçakla bulmuşlar.
Memur ölüm zamanını gece yarısına yakın olarak belirlemiş.
Şimdi, bunlar gerçekler. Gerçekleri yalanlayamazsın. Çocuk suçlu.
Ben de diğer arkadaşın olduğu kadar duygusalım. 18 yaşında olduğunu biliyorum.
- Ama hala yaptığının cezasını çekmek zorunda. - Aynı fikirdeyim.
- Tamam. Bitirdin mi? - Evet.
Bana açıkça öyle geliyor ki çocuğun hikayesi inanılması güç bir hikaye.
Sinemada olduğunu iddia ediyor,
ama gördüğü filmlerin isimlerini yada kimlerin oynadığını hatırlamıyor.
- Bu doğru. - Ve kimse onu tiyatroda görmemiş.
Ve caddenin karşısındaki kadın - eğer onun şahitliği bunu kanıtlamıyorsa, hiçbir şey kanıtlamaz.
- Bu doğru. Cinayeti resmen görmüş - Beyler, lütfen. Sırayla devam edelim.
Bir dakika. Bir kadın var...
Yatağında yatan bir kadın var. Uyuyamıyor. Ateşten geberiyor.
Pencereden dışarı bakıyor, hemen caddenin karşısında
çocuğun, babasına bıçağı sapladığını görüyor.
Saat tam olarak 12.10 . Her şey tam olarak uyuyor.
Kadın çocuğu tanıyor.
Çocuğun penceresi demiryolu çaprazında kadını penceresinin tam karşısında. Kadın bunu gördüğüne yemin ediyor.
Tam o sırada geçen tramvayın camından görmüş.
Tramvayda hiç yolcu yoktu. Merkeze doğru gidiyormuş.
Işıklar yanıyormuş, ve bunu mahkemede kanıtladılar gece yarısı
pencereden dışarı bakabilir ve karşı tarafta ne oluyor görebilirsiniz.
- Bunu kanıtladılar. - Size bir şey sormak istiyorum.
Çocuğa inanmıyorsunuz. Kadına nasıl inanıyorsunuz?
O da ''onlar''dan biri , değil mi?
- Gerçekten akıllısın adamım, değil mi? - Pekala, baylar. Şimdi, baylar.
- Hadi, otur. Otur. - Ne konuda bu kadar akıllı? Size söyleyeyim...
Hadi. Kavga ederek bir yere varamayız.
- Şimdi kimin sırası? - Oh, onun. Beşinci numara.
Ben... sıramı geçebilir miyim?
Pekala... Bu sizin hakkınız.
Diğer arkadaş ne düşünüyor?
oh. Ben... Bilmiyorum.
Ben ikna olmaya başladım, bilirsiniz, davada yeniyim.
Bilirsiniz, bir etken neden arıyorum.
Bu çok önemli çünkü eğer bu yoksa, dava nerde, değil mi?
Neyse, bu çocuğun apartmanındaki insanların tanıklığı,
çok etkileyiciydi. Onlar yaşlı adamla oğlu arasında
o gece saat yedi civarında kavga ya da tartışma gibi bir şey olduğunu söylememişlerdi?
- Yanılıyor olabilirim ama... - Saat sekizde olması gerek, yedi değil.
Kavga sesleri duymuşlar. Sonra babanın çocuğa iki kere vurduğunu duymuşlar.
Son olarak çocuğun, kızgın bir şekilde,koşarak evden çıktığını görmüşler. Bu neyi kanıtlar?
Bu bir şey kanıtlamaz. Bu sadece resmin bir parçası.
Bu bir etken neden sayılır dediniz. Davacı da böyle yaptı.
Bu güçlü bir etken neden değil.
Bu çocuk bir çok kez dövülmüş onun için şiddet gerçekten...
bu onun için doğal bir olay haline gelmiş.
Ben sadece surata vurulan iki tokatın onu cinayet işlemeye teşvik ettiğini zannetmiyorum.
Bir kaç tane iki tokat olabilir. Herkesin bir patlama sınırı vardır.
Başka bir şey?
- Hayır. - Pekala. Siz ne diyeceksiniz?
Bilmiyorum. Söylenecek her şey söylendi.
burada sonsuza kadar konuşabilirsiniz. Bir şey değişmeyecek.
Bu çocuk 5'e 0. Peki, şu kayıta bakın.
10 yaşındayken, çocuk mahkemesindeydi: öğretmenine taş attı.
15 olduğunda, reform okulundaydı: bir araba çaldı.
Soygunculuktan tutuklandı. İki kere bıçakla kavga yüzünden gözaltına alındı.
Elinin bıçağa çok yatkın olduğunu söylüyorlar. Oh,gerçekten çok tatlı bir çocuk.
Beş yaşından beri, babası onu düzeni bir şekilde dövüyordu. Adam yumruklarını kullanıyordu.
Ben de kullanırdım. Böyle bir çocuğa?
Şimdilerde böyle olan - bu çocuklar.
Ben çocukken, babama ''efendim'' diye hitap ederdim.
Bu doğru. Babasına bundan başka bir şeyle hitap eden bir çocuk duydunuz mu?
Babalar artık bunun o kadar önemli olduğunu düşünmüyorlar.
- Hiç çocuğun var mı? - Üç tane.
Benim bir tane var.
Oğlum 22 yaşında.
Dokuz yaşındayken, bir kavgadan kaçtı.
Onu gördüm. Çok utandım, neredeyse kusacaktım.
Ona dedim ki''seni adam edeceğim seni ikiye bölmek zorunda kalsam bile.''
Aslında, onu adam ettim.
16 yaşındayken, bir kere kavga ettik.
Çenemi dağıttı. O büyük bir çocuk.
Onu iki yıldır görmedim.
Çocuklar.
Yüreğinizle uğraşırsınız...
- Neyse, devam edelim. - Bence noktayı kaçırıyoruz.
Bu çocuk bölünmüş bir yuvanın ve pis bir çevrenin ürünü.
Buna çare bulamayız. Onun masum mu yoksa suçlu mu olduğuna karar vermek için buradayız,
neden bu şekilde büyüdüğünün sebeplerine girmek için değil.
Bir kenar mahallede doğdu. Kenar mahalleler suç doğuran yerlerdir.
Kenar mahalle çocuklarının topluma karşı potansiyel tehdit olmaları sır değil. Bence...
Bunu tekrarlayabilirsin. Bu yerlerde sürten çocukların gerçek pisliklerdir.
- Onlardan bir parça bile istemiyorum. - Dinleyin, ben... ben hayatım boyunca kenar mahallede yaşadım.
- Bekle bir dakika. - Lütfen. Ben...
Çöp dolu arka mahallelerde oyun oynadım.
- Belki hala üstümden kokuyu alabilirsiniz. - Dinle, oğlum...
Hadi, şimdi. Kişisel bir şey yok.
Hadi, adamım. Seni kastetmedi. Hassas olmayalım lütfen.
Bu hassaslık anlıyorum.
Pekala, bakın. Tartışmayı bırakalım. Sadece zaman kaybediyoruz.
Senin sıran bitti. Devam edelim.
Bir fikir değişikliği ummadım. Hepinizin beni ikna etmeye çalışacağınız düşündüm.
- Düşünce buydu. - Unuttum. O haklı.
Bizi burada tutan o. Onun söyleyecek nesi var duyalım.
Bekle. Bunu belli bir yolla yapmaya karar verdik. Sanırım buna uymalıyız.
Oh, çocuk gibi davranmayı kesin, olur mu?
- Çocuk demekle, neyi kastediyorsun? - Ne kastediyorum sanıyorsun? Ç-O-C-U-K: çocuk.
Sadece olayı organize etmeye çalışıyorum diye mi?
İşte, sorumluluğu sen al. Ben sadece çenemi kapalı tutacağım.
- Neden hemen sinirleniyorsun? Sakin ol. - Bana sakin olmamı söyleme.
Oraya oturmayı istemiyor musun? İşte otur.
Hiç böyle bir şey gördünüz mü?
- Bunun komik olduğunu mu sanıyorsun? - Unut gitsin, adamım. Önemli değil.
Önemli değil mi? İşte, sen dene o zaman.
Kimse yerini değiştirmek istemiyor. Sen iyi bir iş çıkarıyorsun.
Evet, çok iyisin. Kesinlikle harika, adamım. Yerinde kal ve devam et.
Pekala, birinden dinleyelim.
Pekala, nasıl hissettiğimi anlatmamamı istiyorsanız, benim adıma bir sorun yok.
- Oğlum, ne yaptığın umurumda değil. - Pekala. Söyleyecek çok parlak bir şeyim yok.
Ben sadece sizin bildiğinizi biliyorum.
Şahitlere göre, çocuk suçlu gözüküyor. Belki de öyledir.
Deliller toplanırken mahkemede altı gün oturdum ve dinledim.
Herkes çok pozitif görünüyor.
Bu davaya özgü bir şey hissetmeye başladım. Yani, hiçbir şey bu kadar pozitif değil.
Sormak istediğim sorular var. Belki onlar bir şey demek istemiyorlar ama...
Savunmanın karşı tarafın şahidine tam anlamıyla yeterli soru soramadığını düşünüyorum.
Bir çok şeyin geçip gitmesine izin verdi - küçük şeyler.
Hangi küçük şeylerin? Soru sormadılar çünkü,
cevapları zaten biliyorlardı.
Bir avukatın süzme salak olması da mümkün, değil mi? Yani, bu mümkün.
Sanki benim bacanağı tanıyor gibi konuşuyorsun.
Kendimi çocuğun yerine koymayı sürdürüyorum. Başka bir avukat isterdim, sanırım.
Demek istediğim, eğer hayatım için o duruşmada olsaydım,
Avukatımın davalı tanıklarını parçalara ayırmasını, en azından denemesini isterdim.
Bakın, bu cinayete görgü şahitliği yaptığını iddia eden bir kişi var.
Başkaları sesleri duyduğunu, çocuğun koşarak ayrıldığını iddia ediyor,
ve ikinci dereceden deliller var.
Ama davacı için bütün olay bu iki tanık.
Ya yanılıyorlarsa?
Ne demek istiyorsun? Tanıklarının olmamasının ne anlamı var?
- Yanılıyor olabilirler mi? - Bu insanlar yemin ediyorlar.
Onlar yalnızca insan. İnsanlar hata yaparlar. Yanılıyor olabilirler mi?
- Pekala, hayır. Ben sanmıyorum. - Neden peki?
Hiç kimse böyle bir şeyi bilemez. Bu kesin bir bilgi değil.
Doğru, değil.
Tamam, şu noktaya gelelim.
Yaşlı adamın göğsünde buldukları bıçağa ne diyorsun?
Bazıları hala konuşmadı. Sırayla gitmemiz gerekmiyor mu?
Onlar da konuşacak. Bir saniye sessiz ol, olur mu?
Cinayet gecesi, dürüst çocuğun satın aldığını kabul ettiği bıçağa ne diyeceksin?
- Hadi bunun hakkında konuşalım. - Pekala. Bıçağı getirelim ve tekrar bir bakalım.
- Onu tekrar görmeyi isterim. Bay Foreman? - Neden onu tekrar görmek zorundayız?
Delil olarak gösterilenleri görmeye hakkı var.
- Hey, bıçağı getirebilir misin? - Bıçağı mı? Elbette.
Bıçak ve bıçağın satın alınması kuvvetli bir delil, öyle düşünmüyor musun?
- Evet düşünüyorum. - İyi. Olayları birer birer ele alalım.
Bir: çocuk babası tarafından tokatlandıktan sonra gece sekizde
evden çıktığını kabul ediyor.
Yo, ''tokatlandıktan'' demedi.''Yumruklandıktan'' sonra dedi. İkisi ayrı şeyler.
Babası tarafından bir kaç kez dövüldükten sonra.
İki: direkt bir eski eşya satan dükkana gittiğini ve şu şeylerden bir tane almaya...
- Bıçaklar. - Sustalı bıçaklar.
Bu normal bir bıçak değil. Görülmemiş oymalı bir sapı ve bıçak ağzı var.
Satıcı dükkanda bulunan türünün tek örneği bir bıçak olduğunu söyledi.
Üç: 8.45 gibi bir kaç arkadaşıyla tavernanın önünde buluştu. Buraya kadar haklı mıyım?
- Evet, haklısınız. - Elbette haklı.
Arkadaşlarıyla bir saat konuştuktan sonra, 9.45'de oradan ayrıldı.
Bu süre boyunca, onlar bıçağı gördüler.
Dört: mahkemede öldüren silahın o bıçakla aynı olduğunu belirttiler.
Beş: çocuk eve saat on gibi geldi.
Burası devletin hikayeler sunduğu ve çocuğun yoldan sapmaya başladığı yer.
Çocuk 11.30 gibi bir filme gittiğini,
3.10 gibi eve geldiğini, babasını ölü, kendini de tutuklu bulduğunu iddia ediyor.
Ayrıca iki dedektifin onu merdivenlerden aşağı ittiğini iddia ediyor.
Peki bıçağa ne oldu? Saat 11.30 ile 3.10 arasında sinemaya giderken
cebinden bir çukura düşürdüğünü,
ve bir daha onu hiç görmediğini söylüyor. şimdi, bu bir masal, baylar.
Bence çok açık ki çocuk o gece sinemaya hiç gitmedi.
Evden çıktığını kimse görmedi. Sinemadaki insanlardan hiç biri onu teşhis etmedi.
Hatta gördüğü oyunun ismini bile hatırlayamadı.
Gerçekten neler olduğu ise şu.
Çocuk evde kaldı, babasıyla yaptığı kavgalardan birini etti,
onu bıçakladı 12'yi 10 geçe evden ayrıldı.
Hatta bıçağın üstündeki parmak izlerini bile sildi.
Şimdi siz bu bıçağın çocuğun cebinden bir çukura düştüğünü,
birinin onu aldığını, çocuğun evine gidip
sadece bıçağın keskinliğini ölçmek için çocuğun babasını bıçakladığını mı söylüyorsunuz?
Hayır, çocuğun bıçağı kaybetmesi ve
başka birinin benzer bir bıçakla adamı öldürmesi mümkün.
Şu bıçağa bir bakın.
Bu görülmemiş bir bıçak.
Ben bunun gibi başka hiç bıçak görmedim. Bu bıçağı çocuğa satan satıcı da öyle.
Bizim inanılması güç bir tesadüfü kabul etmemizi mi istiyorsunuz?
- Ben sadece bir tesadüfün mümkün olduğunu söylüyorum. - Ve ben de bunun mümkün olmadığını söylüyorum.
Nerden buldun bunu?
- Bu bıçağın aynısı! - Sen ne yaptığını sanıyorsun?
- Bunu nerden aldın? - Geçen gece yürüyüşe çıkmıştım.
Çocuğun evinin oralarda.
Bunu, çocuğun evinden iki blok ötede bir tefeciden aldım. Altı dolara mal oldu.
Sustalı bıçak almak yada satmak kanuna aykırı.
- Bu doğru. Kanuna karşı geldim. - Çok zekice bir dolap çevirdin.
Şimdi bunun neyi kanıtladığını açıkla.
- Belki bunun gibi on bıçak daha var. - Belki de var!
Peki bu ne demek? Buna benzer bir bıçak buldun. Nedir bu? Çağın keşfi falan mı?
Bıçaklamayı tıpatıp benzer bir bıçakla başka birinin mi yaptığını söylüyorsun?
- Bu milyonda bir olasılık. - Bu mümkün!
- Ama çok olası değil. - Pekala, beyler. Lütfen yerlerimize oturalım.
Masanın etrafında dikilmemizin bir anlamı yok.
Aslında çocuğun bıçağa tıpatıp benzer bir bıçak bulması çok ilginç.
- İlginç olan ne? İlginçmiş! - Sadece ilginç olduğunu düşünmüştüm.
Onbirimiz onun hala suçlu olduğunu düşünüyoruz.
Bu doğru. Kimsenin fikrini değiştiremeyeceksin.
Eğer karara mani olmaya çalışıyorsan, devam et.
Çocuk tekrar deneyecek ve suçlu bulunacak, bu kesin.
Belki de haklısınız.
Peki, ne yapacaksın? burada tüm gece kalabiliriz.
Bu sadece bir gece. Bir çocuk ölebilir.
Peki, neden buraya bir ev kurmuyoruz?
Birini bir deste kağıt için yollarız
ve burada böyle her şeyi endişeyle bekleriz.
- Bence bu konuda şaka yapmamalı. - Ne yapmamı istiyorsun?
Bıçağın ne açıklaması gerektiğini anlamıyorum.
Çocuğun babasını bıçakladığını biri görmüş. Daha ne istiyoruz?
Siz beyler çok konuşarak beni bezdiremezsiniz.
Daha harap edilecek üç garajım var. O yüzden artık bitirelim ve çıkıp gidelim artık.
Bu bıçak başsavcı için önemli. Bir gününü harcadı...
Adam 15. asistan yada öyle bir şey. O ne biliyor?
Lütfen devam edelim. Bu tartışmalar bizi sadece yavaşlatıyor.
- Pekala, sen ne diyorsun? - Tek olan sensin.
Hepinize bir önerim var. Başka bir başka oylama daha sunacağım.
Siz onbir kişinin...
gizli yazılı oy kullanmanızı istiyorum.
Ben çekinik olacağım. Eğer onbir suçlu oy olursa, size uyacağım.
Hemen şimdi jürinin suçlu kararını yargıca götürüp veririz.
Ama eğer bir kişi suçsuz oyu verirse , burada kalacağız ve bunu çözeceğiz.
- Bu kadar. Denemek isterseniz, ben hazırım. - Pekala. Hadi yapalım.
Adil gözüküyor. Herkes kabul ediyor mu? Kabul etmeyen?
Tamam, şunu dağıtın.
Suçlu.
Suçsuz.
Suçlu.
- Oğlum, bunu nasıl yaparsınız? - Ve bir başka engel daha!
Pekala. Kim bu? Hadi, bilmek istiyorum.
affedersin. Bu gizli bir oylamaydı. Hepimiz bunu kabul ettik, değil mi?
Eğere bu kişi gizli kalmasını istiyorsa...
Gizli mi? Ne demek istiyorsun? Jüri odasında gizlilik olmaz. Ben kim olduğunu biliyorum.
Adamım, sen gerçekten. Hepimiz gibi suçlu oyu verdin,
sonara altın gibi parlak sesli bir vaiz yüreğini parçaladı -
imkanları olmayan bir çocuk katil olmaktan kendini alamadı -
ve sen oyunu değiştirdin. Eğere bu en tiksindirici şey değilse...
Neden gidip onun kumbarasına bir de çeyreklik atmıyorsun?
Oh, şimdi dinle... Dinle, benimle böyle konuşamazsın. Sen kendini ne sanıyorsun?
Sakin ol, sakin ol. Fark etmez.
- Çok çabuk tahrik oluyor baksana. Otur. - Tahrik mi oluyorum? Tabi ki olurum!
Suçlu bir adamı ait olduğu elektrikli sandalyeye oturtmaya çalışıyoruz.
Biri çıkıp bize peri masalları anlatmaya başlıyor ve biz de dinliyoruz!
- Oyunun değişmesini ne sağladı? - O oyunu değiştirmedi. Ben değiştirmedim.
- Oh, harika. - Biliyordum.
- Neden olduğunu sana anlatmamı ister misin? - Hayır, anlatmanı istemiyorum.
- Ama ben yine de anlatacağım, izin verirseniz. - Bunu dinlemek zorunda mıyız?
- Adam konuşmak istiyor,bırakın - Teşekkürler.
Bu bey yalnız başına bize karşı çıkıyor.
Çocuğun suçsuz olduğunu söylemiyor.
Sadece emin değil. Hepimizin alayı karşısında tek başına durmak kolay değil.
Bu yüzden destek için kumar oynadı ve ben de ona destek verdim. Onun etken sebeplerine saygı duyuyorum.
Duruşmadaki çocuk büyük bir olasılıkla suçlu, ama... Ben bir kez daha duymak istiyorum.
Oylar ona iki. Burada konuşuyorum! Odayı terk etmeye hakkınız yok!
Seni duyamaz. Asla duymayacak. Hadi oturalım.
- Devam edelim mi? - Aslında, bence bir ara vermeliyiz.
Biliyorsunuz, bir kişi içerde ve bence onu beklemeliyiz.
burada gerçekten takılı kaldık, ha?
Yani, şu yaşlı adamın yaptığı şey, beklenmedik bir şeydi.
Umarım olayı çözebileceğimiz bir yol bulurum.
Bilirsin, reklamcılıkta... Sana söyledim ben ajansta çalışıyorum?
Oldukça değişik insanlar çalışır orda. Peki, çok ilginç değil, aslında.
Sadece sanırım kendilerine has kendilerini ifade etme yolları var.
Sanırım sizin işte de böyle, ha?
- Sen ne iş yapıyorsun? - Ben saatçiyim.
Gerçekten mi?Ben en iyi saatçilerin Avrupa'dan geldiklerini düşünüyorum.
Neyse, bir ajansta, bunun gibi bir noktaya ulaştığımızda...
Diyorum ki,reklam şirketlerinde toplantılarda bunun gibi bir noktaya geldiğimizde,
Bir fikirle ortaya çıkan birileri mutlaka vardır, anlıyor musun.
Bu beni öldürüyor. En garip olan,
düşüncelerini bazen bir deyimle öne sürmeleri.
Hani, bir hizmet yetkilisi ayağa kalkar ve şöyle der:
''Pekala, işte bir fikir. Hadi... bayrağı çekelim ve kim selam çakacak görelim.''
Demek istediğim, bu ahmakça, ama çok komik.
Ben... çok heyecanlı bir çıkış yaptım.
Yani ben... terbiyesizlik yapmak istememiştim.
Şu duygusal çekiciliğe kendini kaptıranlardan olmaman beni memnun etti.
Şu fanatiğin sorunu ne bilmiyorum.
- Sen satıcı mısın? - Ben mimarım.
Sen 'baskı yapmadan ikna etme' nedir bilir misin?
Aslında, sen de bu var, inan bana.
Benim farklı bir tekniğim var.
Kahkahalar, içkiler, şakalar, hileler. Anlıyor musun?
Evet.
Nerde yaşıyorlarsa oraya saldır - benim sloganım bu.
Geçen sene marmelat satarak 27 bin kazandım.
Bu hiç fena değil. Yani, bilirsin, marmelatlı bir satışa göre.
Bundan ne kazanıyorsun? Yumruklar mı?
Yada biri bir defasında kafana darbe indirdi ve sen hala iyileşemedin?
- Belki de. - Biliyorsun, siz işi-iyi-yapanlar hep aynısınız.
Siz hep hayran olan insanları kendinden geçirirsiniz.
Peki bizim zamanımızı ne için harcıyorsun?
Neden davaya 5 dolar bağışlamıyorsun? Belki kendini daha iyi hissetmeni sağlar.
Bu çocuk suçlu, dostum.
Bu suratındaki burun kadar açık ve net. O zaman neden zamanımızı harcamayı kesmiyoruz?
Buna devam edersek hepimizin dilinde tüy bitecek.
Bunu burada yada beysbol oyununda almışsın ne fark edecek?
Bir şey fark etmeyecek, dostum.
Hiçbir şey fark etmeyecek.
- Bir grup hoş insan, ha? - Herkes gibi aynılar.
Adamım, ne cinayetli bir gündü değil mi?
- Daha çok süreceğini düşünüyor musun? - Bilmiyorum.
Çocuk kesin suçlu. Hayatta şüphe yok.
Aslında çoktan... Şimdiye kadar çoktan bitirmeliydik.
Ah, benim için sorun değil, biliyorsun.
Çark dönüyor.
- Onun suçlu olmadığını düşünüyorsun, ha? - Bilmiyorum. Bu mümkün.
Aslında, seni tanımıyorum, ama sanırım hayatında bundan daha yanıldığın olmadı.
Zamanını harcıyorsun. Biran önce buna son vermelisin.
Farz et ki duruşmada ki sensin?
Aslında, farz etmeye pek alışkın değilim. Ben sadece çalışan biriyim.
Patronum yapar bunu. Ama...
Bir deneyeyim.
Farz et ki sen bize bütün bu olanları anlatıyorsun...
ama çocuk gerçekten babasını bıçaklamış, ha?
Hazır mısın?
Üzgünüm, çakır göz.
- İyi, başka? - Pekala, arkadaşlar. Lütfen yerlerimize geçelim.
- Sanırım akşam yemeğinde de buradayız ha? - Pekala, artık işimize dönelim.
- Kim başlamak ister? - Ben.
- Tamam, devam et. - Sen, oradaki.
Alt katta yaşayan yaşlı adam çocuğun''seni öldüreceğim'' çığlığını duyduğunu söylüyor
Bir saniye sonra, çocuğun yere vurduğunu duyuyor.
Kapıya koşuyor ve çocuğun koşarak evden çıktığını görüyor. Bu sana ne ifade ediyor?
Çocuğun sesini tavandan nasıl bu kadar net duyduğunu merak ediyorum.
Tavandan duymamış. Pencere açıkmış. Üst katınki de. Sıcak bir geceydi.
O başka bir apartman. Bağıran bir sesi anlayabilmek o kadar kolay değil.
Bunu mahkemede ispat etti.
Caddenin karşısındaki bayan açık pencereden bıçaklamayı görmüş.
- Bu senin için yeterli değil mi? - Hayır, değil.
Adamım, bu adamı nasıl sevebilirsin? Kesilmiş bir telefona konuşuyor gibisin.
Bayan bunu hareket eden bir tramvayın camından gördüğünü söyledi.
Trende altı araba varmış. Bayan son ikisininkinden görmüş.
Önemsiz detayları hatırladı. Bununla nasıl başa çıkabilirsin?
Hiç bir tramvayın geçişinin ne kadar sürdüğüne dair...
Bu bir oyun değil.
Onu gördünüz mü?
Asabiye bak! Tam asabi!
- Unut gitsin. Önemli değil. - Oyun değil mi?
- Kim öyle düşünüyor ki? - Unut gitsin.
Bir tramvayın ortalama hızla verilen bir noktadan geçmesinin ne kadar süreceği hakkında bir fikri olan?
- Bu ne işimize yarayacak ki? - Tahmin et.
- Benim hiç bir fikrim yok. - Sen ne diyorsun?
- Bilmiyorum. On, oniki saniye? - Gayet iyi bir tahmin. Başka biri?
- Bence de o kadar. - Bu tahmin oyunu ne için?
- Sen ne diyorsun? - On saniye.
- Pekala. Nereye varıyorsun? - Buraya.
Altı arabalı bir tramvayın verilen bir noktadan geçmesi on saniye alıyor.
Farz edelim ki verilen nokta cinayetin işlendiği odanın açık penceresi olsun.
Tramvaya uzanabilir hatta neredeyse dokunabilirsiniz, doğru mu?
Şimdi şunu sormama izin verin. İçinizden biri hiç tramvaya yakın bir yerde oturdunuz mu?
Daha yeni tramvay hattına bakan bir evi boyamayı bitirdim. Üç gün sürdü.
- Neye benziyordu? Gürültülü mü? - Oh, kardeş! Fark etmez. Biz dayanıklıydık.
Bir kere tren hattının yanındaki bir apartmanda oturdum.
Camlar açıkken, trenin sesi dayanılmaz oluyor.
- Kendi düşüncenizin sesini zor duyarsınız. - Sadede gelecek misin?
Geleceğim. Şimdi, iki tanıklığı da ele alalım ve onları birleştirmeye çalışalım.
Birincisi: alt dairedeki yaşlı adam.
Adam çocuğun "seni öldüreceğim" dediğini duyduğunu söylüyor,
ve bir saniye sonra bir vücudun yere yığıldığını duyduğunu.
- Bir saniye sonra. -Doğru.
İkincisi: caddenin karşısındaki bayan
pencereden dışarı baktığını ve o sırada geçen tramvayın
son iki arabasının camından cinayeti gördüğüne yemin ediyor-son iki araba.
- Bize ne anlatıyorsun şimdi sen? - Şimdi, bir dakika.
Hepimiz bir trenin bir noktadan on saniyede geçtiğini kabul ettik.
Bayan cinayeti son iki arabadan gördüğüne göre,
buradan vücudun, tam trenin geçtiği anda yere yığıldığını çıkarabiliriz.
O zaman, vücut yere yığılmadan önce on saniye boyunca tren
yaşlı adamın penceresinde gürlüyordu.
Yaşlı adam - ''seni öldüreceğim'', bir saniye sonra vücut yere düşüyor -
çocuğun sözlerini tren burnunun dibinde gürlerken duymuş olmalı!
- Bunu duyması imkansız. - Tabi ki duydu.
- Öylemi düşünüyorsun? - Adam çocuğun avazı çıktığı kadar bağırdığını söyledi.
Tren kulağının dibinde gürlerken çocuğun sesini belirleyemez .
Bu saniyelik bir an! Kimse bu kadar kesin olamaz.
Bir çocuğu elektrikli sandalyeye koyabilecek bir tanıklık bu kadar kesin olmalı.
- Adamın bunu duymuş olabileceğini sanmıyorum. - Belki de duymamıştır, o kadar gürültünün yanında.
- Siz neden bahsediyorsunuz öyle? - Adamın duymamış olması mümkün.
- Neden yalan söylesin? Ne kazanacak? - Dikkat, belki de.
Böyle parlak laflar söyleyip duruyorsun. Bunları bir gazeteye yolla! Her parça için 3 dolar öderler!
Onunla neden böyle konuşuyorsun?
Yaşlı bir adama karşı senin gibi konuşan birinin üstüne yürünmeli.
Daha çok saygı duymalısınız, bayım.
Bir daha ona karşı böyle saçma sapan şeyler söylersen... Seni yere sererim.
Sen devam et. İstediğin her şeyi söyleyebilirsin.
Yaşlı adamın neden yalan söyleyebileceğini düşünüyorsun?
Ben sadece çok uzun bir süre ona baktım.
Ceketinin omuzlarının altındaki dikişleri söküktü.
Bunu fark ettiniz mi? Yani, mahkemeye bu şekilde gelmek.
O yırtık bir ceketin içinde çok yaşlı bir adamdı.
Ve şahit yerine çok yavaş geldi.
Sol ayağını sürüyordu ve bunu saklamaya çalışıyordu,
çünkü utanıyordu.
Sanırım bu adamı buradaki herkesten çok daha iyi biliyorum.
Bu hayatı boyunca hiçbir şey olmamış
sessiz,ürkek...
ve değersiz bir adam.
Hiç fark edilmemiş yada ismi gazetede geçmemiş biri .
Kimse onu bilmiyor. Kimse onu dinlemiyor.
75 yıl sonra kimse onun tavsiyesini aramıyor .
Beyler, bu çok üzücü bir şey - hiçbir şey olmak.
Onun gibi biri dinlenilmeli, sözleri aktarılmalı.
Sadece bir kere - onun için çok önemli.
Onun için arka planda kalmak çok zor olurdu.
Bekle bir dakika. Sadece bir kereliğine önemli olabilmek için yalan söylediğini mi söylüyorsun bize?
Hayır. Aslında yalan söylememiş olabilir.
Ama belki o sesleri duyduğuna ve çocuğun yüzünü
hatırladığına kendini inandırmıştır.
Bu şimdiye kadarki en saçma hikaye.
Nasıl böyle bir şey uydurabilirsin? Bunun hakkında ne biliyorsun?
- Öksürük pastili isteyen var mı? - Ben bir tane alırım.
Ben hala biri nasıl onun suçsuz olduğunu düşünebilir anlamıyorum.
Bir dakikalık konuşmak istediğim başka bir konu daha var. sağ ol.
Yaşlı adamın "seni öldüreceğim" çığlığını duyamayacağını kanıtladık.
- Tam olarak kanıtlamadın! - Bekle. Ya gerçekten duyduysa?
Bu tabir, bunu hepimiz kaç defa kullandık? Belki binlerce.
''Bunun için seni öldürebilirim.'' ''Ufaklık, bunu bir daha yaparsan seni öldürürüm.'' ''Rocky, öldür onu.''
- Bu gerçekten birini öldüreceğimiz anlamına gelmiyor. - Tabir şu: ''seni öldüreceğim.''
Çocuk bunu son sesiyle bağırmış.
Bana bunu demek istemediğini söyleme. Bunu bu şekilde söyleyen biri, bunu demek istemiştir!
Gee, bilmiyorum.
Birkaç hafta önce bankada yanımda çalışan adamla tartışıyordum.
Bana ahmak dedi,ben de ona böyle bağırdım .
Bu adam sizi böyle olmayan bir şeye inandırmaya çalışıyor!
Çocuk onu öldüreceğini söyledi ve öldürdü!
Gerçekten çocuğun bunu tüm komşular duyabilsin diye böyle avazı çıktığınca bağırdığını mı düşünüyorsun?
- Bunu yapmayacak kadar zeki bir çocuk. - Zeki mi? o normal, cahil bir züppe.
Dilimize bile iyi konuşamıyor.
'Dilimizi' bile iyi konuşamıyor.
Bay Foreman, ben oyumu suçsuz yapmak istiyorum.
- Ne dedin? - Beni duydun.
- Emin misin? - Evet, eminim.
Oylar dokuza üç suçlu lehinde.
Pekala,bu olay sonlanmaz!
Bunu neye dayandırıyorsunuz? Bu adamın uydurduğu hikayelere mi?
Bunlardan birini şu antika detektif dergilerine yazıp, zengin olmalısın.
Açık açık, yüksek sesle bağırıyor ki, çocuğun kendi avukatı çocuğun hiç şansı olmadığını biliyor.
En başından, kendi avukatı biliyordu, ve siz bunu gördünüz.
Oğlum, oh oğlum, size söylüyorum. Bu adam gerçekten bir şey.
Çocuğun avukatı var, değil mi? Davayı o sundu, sen değil.
- Bu kadar çok şeyi nasıl söyleyebiliyorsun? - Avukatlar yanılmaz değildirler.
- Baltimore, lütfen. - O mahkemenin atadığı bir avukat.
- Bu ne anlama gelmeli? - Bir çok şey.
Davayı istemedi yada atanmasına kızdı.
Bu ne para,ne şöhret,ne de çok fazla kazanma şansı getiren bir dava.
Bu genç bir avukat için çok da gelecek vaat eden bir durum değil.
Müvekkilini iyi bir duruma getireceğine gerçekten inanmalıydı. Belli ki inanmadı.
Tabi ki inanmadı.
Kahrolası kim inanır?
Bazılarının annesi yada yakını dışında.
Oh, bakın. saate bakar mısınız? Hadi.
Affedersiniz. burada bazı notlar aldım,
ve bazı şeyleri,izin verirseniz, söylemek istiyorum.
Çok dikkatli bir şekilde dinledim ve...
bana kalırsa bu adam çok iyi noktalara değindi.
Duruşmada sunulana bakılırsa, çocuk görünüşte suçlu.
- Ama eğer daha derine inersek... - Hadi, söyleyecek misin?
Sormak istediğim bir soru var.
Farz edelim ki çocuk gerçekten cinayeti işledi.
Şimdi, bu olay 12'yi on geçe oldu .
O zaman, polis çocuğu nasıl yakaladı?
Eve saat üç gibi... falan geldi,
ve eve dönerken yolun yarısında iki detektif tarafından ele geçirildi.
Şimdi, sorum şu: eğer gerçekten babasını öldürdüyse,
çocuk neden üç saat sonra eve dönsün?
Yakalanmaktan korkması gerekmez miydi?
Bıçağı için geri döndü. Bıçağı insanların göğsünde bırakmak çok hoş değil.
Evet, özellikle akrabaların.
Bunda gülünecek bir şey göremiyorum.
Çocuk bıçağın teşhis edilebileceğini biliyordu.
- Onu polis yapmadan almalıydı. - Bıçağın teşhis edilebileceğini madem biliyordu,
neden onu orda bırakıp gitti?
Bence çocuğun henüz babasını öldürmesinin paniğiyle evden koşarak ayrıldığını düşünmeliyiz.
Sakinleşince bıçağı orda bıraktığının farkına vardı.
Bu, o zaman, paniğin tanımına bağlı.
Çocuk bıçağın üzerinde bıraktığı parmak izlerini silecek kadar sakin olmuş olmalı.
Şimdi, bu panik nerde başladı ve nerde bitti?
Sen suçlu oyu verdin. Hangi taraftasın?
Bir tarafa yada diğerine sadık kalmam gerektiğini sanmıyorum.
- Ben sadece sorular soruyorum. - Ben sadece düşünmeden söylüyorum ama...
Bıçaklamayı ben yapsaydım, şansımı dener ve bıçak için geri dönerdim.
Bahse girerim çocuk kimsenin onun koşarak uzaklaştığını görmediğini
ve cesedi ertesi güne kadar fark edilmeyeceğini düşündü.
Hepsinin sonunda, saat gecenin yarısıydı. Çocuk bunun ertesi gün bulunacağını hesapladı.
Pardon. Bu benim değindiğim noktanın tamamı.
Caddenin karşısındaki bayan cinayeti gördükten bir dakika sonra,
bu, tren geçtikten sonraki dakika oluyor,
çığlık attığını, ve polisi çağırmak için telefona gittiğini ispat etti.
Şimdi, çocuk büyük bir ihtimal çığlığı duymuş olmalı.
Böylece anladı ki birileri bir şeyler gördü.
Ben sadece çocuğun geri dönmüş olabileceğini düşünmüyorum.
İki şey. Bir: Çığlığı duymuş olamaz. Belki ses çok yüksek değildi.
İki: duyduysa da, bunu kendi yaptıklarıyla bağdaştırmış olamaz.
Unutmayalım çocuk çığlıkların çok sıradan olduğu bir yerde yaşıyor.
- İşte cevabın. - Belki. Belki çocuk babasını öldürdü.
Çığlığı duymadı, panik içinde dışarı fırladı,
sonra sakinleşti ve polislerce yakalanma riskine girerek bıçak için geri döndü.
Belki bütün bunlar oldu, ama belki de olmadı.
Cinayet sırasında orda olup olmadığını merak etmek için yeterli kanıt var.
Ne demek istiyorsun? Yaşlı adam onu evden çıkarken görmedi mi yani?
Gerçekleri çarpıtıyor.
Yaşlı adam çocuğu 12.10 da evden koşarak çıkarken gördü mü görmedi mi?
- Hadi, gördü mü görmedi mi? - Gördüğünü söylüyor.
Gördüğünü mü söylüyor? Oğlum, bunu nasıl söylersiniz?
- Tanıklar hata yapabilir. - Tabi, yapmalarını istediğiniz zaman yaparlar!
- Yada o istediği zaman! - Bağırmayı kes.
Belki biraz bağırmaya ihtiyacımız vardır. Bu adamlar sahneye çıkmayı sürdürüp duruyorlar.
Çığlığı duymuş, duymamış - Ne fark eder?
Minik detaylardan bahsedip duruyorsunuz ve önemli bölümleri unutuyorsunuz.
- Başka bir oylama yapılmasını talep ediyorum. - burada ben konuşuyorum!
Başka bir oylama daha talep edildi.
Şimdi yerlerimize oturalım.
Hiçbir şey için bu kadar zaman harcandığını hiç görmedim.
Bu sadece bir saniye sürdü.
Pekala, sanırım en hızlı yol kimin suçsuz oyladığını öğrenmek.
Suçsuz diyenler, lütfen elini kaldırsın.
Hala aynı. Bir, iki, üç suçsuz. Dokuz suçlu.
Peki şimdi nereye vardık? Gelecek salıya kadar gevezelik edebiliriz. Bizi nereye götürüyor ki?
Pardon. Ben suçsuz oyu kullanıyorum.
Neden bahsediyorsunuz? Yani, burada hepimiz kafayı yiyoruz yada onun gibi bir şey.
Çocuk suçlu. Neden gerçekleri dinlemiyorsunuz?
Anlat onlara, olur mu? Bu şaka gibi olmaya başladı.
Oylar sekize dört,suçlu lehinde.
Nedir bu? İmkanları Olmayan Kardeşinizi Sevin Haftası falan mı?
Bana oyunu neden değiştirdiğini söylemeni istiyorum. Bana sebepler söyle.
Sana kararımı savunmak zorunda değilim. Kafamda makul bir şüphe var.
Makul şüphe mi? Laftan başka bir şey değil. Şuna bir bak.
Senin suçsuz kararını verdiğin çocuk bunu babasının vücuduna saplarken göründü!
- Buna ne diyeceksin, Bay Makul Şüphe? - Bu o bıçak değil, unuttun mu?
- Oh, harika! - Size söylüyorum, bu çok çılgınca.
Yani, neye inanmalıyız? Kafadan hikayeler uyduruyorsunuz.
Bunun gibi bir adam,Dempsey-Firpo maçında ring yanında otursaydı,
size şeyi anlatmaya çalışırdı...
Bak. Yaşlı adama ne diyorsun?
Adamın cinayetten 15 saniye sonra çocuğun aşağı fırladığını
görmediğine mi inanmalıyız?
Bunu sadece önemsenmek için söylüyor, öyle mi?
- Bunların hepsinin anlamı ne? - Bekle bir dakika.
Destekleyici Baltimore yine bir şey diyecek.
- Ve atılganlar temel vuruş için kendilerini yerlere atıyorlar. - Bir saniye bekle. Bak.
- Yaşlı adam kapıya koştuğunu mu söyledi? - Ne fark eder?
- Oraya gitti , değil mi? - Koştuğunu söyledi. En azından ben öyle sanıyorum.
Ben hatırlamıyorum ama nasıl koşmuş olabileceğini anlamıyorum.
Yatak odasından ön kapıya gittiğini söyledi. Bu yeterli değil mi?
- Yatak odası nerde? - Holün sonunda.
- Sen bunu hatırlamıyor musun? - Hayır.
- Dairenin planını görmek istiyorum. - Neden onu tekrar duruşmaya çıkarmıyoruz?
Delilleri görmek isteyen tek kişi sensin.
- Bunu ben de görmek istiyorum. - Ben artık zaman harcamayı kesmek istiyorum.
Bu saçma konularla uğraşarak güçlükle ilerlemeye devam edersek...
Hayır, ama ben felçli olduğu için ayağını sürüyen yaşlı bir adamın
Yatak odasından ön kapıya 15 saniyede gidip gidemeyeceğini bilmek istiyorum.
- 20 demişti. - 15 dedi.
- 20. Neyi çarpıtmaya çalışıyorsun? - 15 sn dedi.
15 saniyenin ne kadar sürdüğünü nerden bilebilir ki o? Bunu yargılayamazsınız.
15 sn dedi. Bunda kesindi.
O yaşlı bir adam! Şaşırmıştı!
Bir şey hakkında nasıl bu kadar kesin olabilir?
Neyi kanıtlayacağınızı anlamıyorum. Adam çocuğun koşarak çıktığını gördüğünü söyledi.
Detayların bunu destekleyip desteklemediğini görelim. Ceset yere yığıldığı zaman,
yukarıda kapıya doğru koşan, ayak sesleri duyduğunu söyledi.
Üst katın kapısının açıldığını, ayak seslerinin aşağı doğru gelmeye başladığını duydu.
Kendi kapısına en fazla, 15 saniyede geldiğini söyledi. Eğer katil hızlı koştuysa...
- Belki hızlı koşmamıştır. - Yaşlı adam öyle olduğunu söyledi.
Sen şu kılı kırk yaran toplantılarda bulunmalısın.
Neden şu taşlamaları yapmayı kesmiyorsun?
Dostum, günde üç dolar için, her şeyi dinlemek zorundasın sen.
İşte daire bu. Yaşlı adamınki hemen altında ve tam olarak aynısı.
İşte tramvay, yatak odası, oturma odası, mutfak, banyo, hol, merdivenler.
Yaşlı adam burada yatak odasındaydı.
Karşıdaki kapıya yürüdü, holü geçti, tam zamanında
çocuğu merdivenlerden inerken yakalamak üzere kapıyı açtı. Buraya kadar doğru muyum?
19. defa, hikaye bu.
- Cesedin yere vurmasından 15 saniye sonra. - Doğru.
Şimdi, bir bakalı. Buradan...
Yatakla kapı arası 12 adım. Hol 43 adım.
Adam 15 saniye içinde,12 adım yürümüş, yatak odası kapısını açmış,
43 adım daha yürümüş ve ön kapıya açmış olmalı.
- Bunu yapmış olabilir mi? - Elbette.
Adam yavaş yürüyor. Tanık masasına yardım alarak oturdu.
- Çok uzun bir yolmuş gibi zannedilmesini sağladın. - Felçli yaşlı bir adam için, öyle.
- Ne yapıyorsun? - Bunu bir deneyeceğim.
Ne demek istiyorsun? Bunu neden avukat öne sürmedi ki?
- Belki hiç düşünmemiştir bile. - Bir geri zekalı olduğunu mu düşünüyorsun? Bu çok açık.
- Bunu sen mi düşünüyorsun? - Fark etmez. Bunu öne sürmedi
çünkü bunun davasına zarar verebileceğini biliyordu.
Yada bunun yaşlı aciz bir adama zorbalık etmek sayılacağını yada onun canını sıkacağını bildiği için bunu yapmadı.
Bu jüriye pek uymaz. Çoğu avukat bundan kaçınır.
- Ne çeşit bir ortakçı bu böyle? - Benim de sorduğum bu.
Şu sandalyeyi bana uzat. Bu iki yatak yaşlı adamın yatağı.
12 adım ölçtüm. Bu da yatak odası kapısı.
Bu çılgınlık. Bir şeyi bu şekilde canlandıramazsın.
Hol 43 adımdı. Şu duvara kadar ve geri dönüp adımlayacağım.
Bu delilik. Herkesin zamanını ne için harcıyorsun?
Sana göre, bu sadece 15 saniye sürüyor. Bu zamanı harcayabiliriz.
Hadi. Kes şunu.
Tamam. Tamam, tamam, katil.
Evet.
Orda durup ön kapıyı işaret eder misin? Zincirle kilitlenmişti, hatırla.
- Kimin saati var? - Benim.
Ayağını yere vur. Bu cesedin yere düşüşü olacak. oradan zamanı hesaplamaya başlayabilirsin.
- Biz ne yapıcağız, sessiz sinema mı oynayacağız? - Neyi bekliyoruz?
Saniye kolu 60'a gelene kadar beklemek istiyorum.
Aw, hadi!
Hadi, biraz hızlı ol. Adam bunun iki katı daha hızlı yürüyebilir.
Daha hızlı yürümemi istiyorsan yaparım.
- Kilit. Kapı. Durdur. - Tamam.
Ne kadar süre?
Tam olarak... 41 saniye.
Olduğunu düşündüğüm şey buydu. Yaşlı adam kavgayı bir kaç saat önce duydu.
Yatağındayken, cesedin yere vurduğunu duydu,
Bayanın çığlığını duydu, olabildiğince hızlı ön kapısına gitti,
birinin koştuğunu duydu ve bunun çocuk olduğunu zannetti.
- Bence bu mümkün. - Sandı mı?
Dostum, hayatımda birçok çeşit şerefsizlik gördüm,
ama bu küçük gösteri en iyisiydi.
Hepiniz buraya varoş çocukları ve haksızlıkla kan ağlayan kalplerinizle gelmişsiniz.
Bir kaç peri masalı dinliyorsunuz. Yaşlı kadınlara hitap etmeye başladınız.
Bana hitap etmiyorsunuz. Yeterince dinledim.
Sizin sorununuz nedir beyler? Hepiniz onun suçlu olduğunu biliyorsunuz! O çocuk yanmalı!
- Parmaklarımızın arasından kayıp gidiyor. - Parmaklarımız arasından kaymak mı?
- Sen onun celladı mısın? - Onlardan bir tanesiyim.
- Belki de elektrik şalterini sen indirmelisin. - Bu çocuk için, emin ol yapardım.
Senin için üzülüyorum. Şalteri indirme isteği nasıl bir duygu böyle!
İçeri geldiğinden beri,kendi kendini atamış halk kindarı gibi davranıyorsun.
Bu çocuğu, bunu istediğin için ölü görmek istiyorsun,gerçekler yüzünden değil.
- Sen bir sadistsin. - Seni...
Bırakın beni! Onu öldüreceğim! Onu öldüreceğim!
Beni gerçekten öldürmeyi kastetmiyorsun, öyle değil mi?
- Bir sorun mu var beyler? Sesler duydum. - Hayır, her şey yolunda.
Biz sadece... Arkadaşça küçük bir tartışma.
Şu planı inceliyorduk. İstersen bunu götürebilirsin. İşte al.
Neye bakıyorsunuz öyle?
- Biri yeniden başlamalı. - Affedersiniz...
''Affedersiniz.'' Neden bu kadar kibarsın?
Sende olmayan sebepten dolayı. Ben böyle büyüdüm.
Bu kavga... Bu yüzden burada değiliz, kavga etmek için.
Bir sorumluluğumuz var.
Bu, hep düşünmüştüm, demokrasi ile ilgili dikkate değer bir şey.
Bizlere...
Ne denir?
Haber verildi. Mail yolu ile buraya gelip daha önce duymadığımız biri için
suçlu yada masum olduğuna karar vermemiz söylendi.
Bu karar ile kazanacak... yada kaybedecek bir şeyimiz yok.
Bu, neden güçlü olduğumuzun bir sebebi.
Bunu kişisel bir... şey haline getirmemeliyiz.
Eğer başka birinin bir fikri yoksa, bir fikrim olabilir.
Şimdi bunu fırlatalım ve kedinin bunu yalayıp yutmayacağını görelim.
- Kedinin yalayıp yutması mı? - Evet. Çocuk...
Bakın hava nasıl kararmaya başladı. Bahse girerim şimdi fırtına kopacak.
Adamım, oh adamım. Hava gerçekten sıcak, ha?
- affedersin, ama... sen hiç terlemez misin? - Hayır, terlemem.
Dinleyin. Ben... merak ediyorum da...
Belki... belki de başka bir oylama daha yapmalıyız.
Harika. Belki sonra da bunu küçük bir dans ve yiyeceklerle tamamlarız!
- Bay Foreman? - Peki, bence sorun yok.
Oylama yapmak istemeyen? Hey, yapma.
- Üzgünüm. - Bence açık oylama yapmalıyız.
Oylarımızı gösterelim, bilirsiniz? Kim ne tarafta görelim.
Pekala, bana adil geldi. Karşı çıkan?
Tamam. Size jüri numaralarınızla soracağım. Bir?
Oh, bu benim. Suçlu diyorum. İki?
Suçsuz.
Üç numara?
Suçlu.
Dört numara?
Suçlu.
Beş numara?
Suçsuz.
Altı numara?
Suçsuz.
Yedi numara?
Suçlu.
Sekiz numara?
Suçsuz.
- Dokuz? - Suçsuz.
- On numara? - Suçlu.
Onbir numara?
Suçsuz.
Oniki numara?
Oniki numara!
Suçlu.
Oylar şimdi altıya altı.
Ve şimdi ekstra vuruş sırasına gireceğiz, ha?
Altıya altı! Size söylüyorum, burada siz insanlardan bazıları aklınızı kaybetmiş olmalısınız.
Böyle bir çocuk!
Ben onun gibi bir çocuğun böyle bir şey yapacağını zannetmiyorum.
- Duruşmayı gerçekler belirledi. - Bana bunu söyleme!
Gerçeklerden sıkıldım ve yoruldum. Onları istediğin gibi çarpıtabilirsin.
İşte bu beyefendinin değindiği nokta da tam bu.
Avazın çıktığı kadar bağırıp duruyorsun...
Bir kaç yaş daha genç olmak isterdim. Bu adam benim...
- Benim, burası sıcak. - Biraz su ister misiniz?
Hayır, hayır. Teşekkürler. Teşekkürler.
- Yağmur yağacak. - Peki, bunu nasıl bildin, katil?
- Kararını nasıl değiştirmeye karar verdin? - Şüpheye yer vardı gibi geldi bana.
- Bu konuda devam edeceğin bir desteğin yok. - Ben böyle düşünmüyorum.
- Bir sürü detay daha ortaya çıkmadı. - Evet, peki, iyi şanslar.
Hadi. Sen de herkes gibisin. Çok düşünüyorsun, kafan karışıyor.
- Ne demek istediğimi anlıyor musun? - Bunu yapmaya hakkın olduğunu düşünmüyorum...
Ağız kalabalığı etmeye.
Şu yağmura bakar mısın?
Biliyor musun, bu bana geçirdiğimiz bir fırtınayı hatırlattı...
Kasım mıydı? Bilmiyorum. Neyse.
Geçirdiğimiz gerçek bir fırtınaydı. Tam bir oyunun ortasıydı.
Yediye-altı yeniliyorduk. Tam topu hareket ettirmeye, topu taşıyanı durdurmaya başlamıştık.
Tam yollarını kesip, onları yarıp, içlerine girecekler, ve onları böleceklerdi...
Ve...
Şu çocuğa sahiptik- Slattery.
Bir boğa gibiydi. Gerçek bir boğa.
Keşke onun gibi başka biri daha bizde olsa.
Sana söylemeyi unuttum. Ben Andrew J McCorkle Lisesinde yardımcı koçum.
Queens'de bu yok.
Ve neyse... gerçekten iyi bir şekilde ilerlemeye başladık.
Bilirsin, onların tüm hattı ... bölünmüştü.
Ve bardaktan boşanırcasına, bunun gibi,yağmur yağmaya başladı.
Böyle... whoosh diye! Bilirsin, döküldü.
Aslında, bu cinayetti, biliyor musun?
Yemin ederim, ben... ben neredeyse haykıracaktım. Biz... Biz hiçbir yere gidemedik.
Hey, bu pervanenin niye çalışmıyor? Bunu nasıl...
Lambanın devresiyle aynı yerde olmalı.
Pekala, işler düzelmeye başladı, ha?
Evet.
Dostum, bu daha iyi.
Hey! İki puan.
Beyler hiç Garden'a gittiniz mi?
Bu yaptığın ne aptalca bir şey.
Oh, üzgünüm. Ben...
Bilirsin?
affedersin.
Bunu nasıl buldun? Steven bile. Şaşırtıcı, değil mi?
Evet.
Şu... önceki olay, şu uzun adam, ismi her neyse, beni avlamaya çalışmadı mı?
Bu bir şeyi kanıtlamaz. Ben... çabuk kızan biriyim.
Bana halk kindarı,sadist falan demeyi nerden çıkardı ki?
Onun kafasında bir başka biri şimdiye kızardı.
Kesinlikle beni avlamaya çalışıyor.
Çok iyi bir iş çıkardı.
Bence burada hiçbir yere varamayacağız.
Ben mahkemeye çıkıp oybirliğine varamadığımızı beyan etmeye hazırım.
- burada olanların bir anlamı yok. - Buna ben de varım.
Bırakalım çocuk şansını bir de diğer 12 adamla denesin.
Hakim kararsız jüriyi kabul etmeyecektir. Buraya gireli uzun bir süre olmadı.
- Pekala, o zaman hesaplayalım. - Ben bu fikirden yana değilim.
Bu çocuğun başka bir jüriyle şansı yok, ve sen bunu biliyorsun.
Hadi, takılı kaldık işte. Kimse oyunu değiştirmeyecek.
- Makul bir şüphe için hala yer yok öyle mi? - Hayır.
Pardon. Belki "makul şüphe" terimini tam olarak anlamamışsındır.
Ne demek istiyorsun, anlamamışsındır diyerek?
Bu adama ne diyeceksiniz? Size söylüyorum, bunların hepsi aynı.
Buraya gelirler ve bir nefes almadan önce,
gösteriye nasıl koşacağımızı anlatırlar.
- Dostum, ne küstah bir adam! - Pekala.
İki dakikalık kavga etmeyi keselim.
Şimdi, kimin söyleyecek yapıcı bir şeyi var?
Ben bir şeyi tekrarlamak isterim, eğer izin verirseniz beyler.
Davacı için önemli bir nokta
çocuğun cinayet sırasında sinemada olduğunu iddia ettikten sonra,
oyunun ismini ve kimlerin oynadığını hatırlayamamasıydı.
- Bu bey bu noktaya değindi. - Bu doğru.
Bu çocuğun suç sırasında başka yerde olduğunu söyleyen tek iddiaydı,ve bunu hiç bir detayla destekleyemedi.
Çocuğun yerinde olsaydınız, babanız tarafından tokatlanmak gibi
üzücü bir olaydan sonra siz detayları hatırlayabilir miydiniz?
Öyle sanıyorum, hatırlanacak herhangi özel bir detay varsa.
Çocuk oyunu hatırlayamadı çünkü orda değildi.
Polisin tanıklığına göre, çocuk mutfakta sorgulandı,
babasının cesedi yatak odasında yığılıyken.
Sizce detayları hatırlayabilir miydiniz?
- Evet. - Büyük bir duygusal stresin altında?
- Büyük bir duygusal stresin altında. - Bunları mahkemede tam olarak hatırladı.
Evet. Avukatı bunu söyletene kadar bayağı uğraştı.
Hatırlaması için önünde duruşmaya kadar üç ay vardı.
Bir avukat için hangi gece ne oynadığını öğrenmek zor değil.
Ben cinayetten hemen sonraki büyük duygusal stres altında yada değil,
oyun hakkında hiçbir şey hatırlamadığı tanıklığı önemsiyorum.
- Size kişisel bir soru sormak istiyorum. - Devam et.
- Dün gece nerdeydiniz? - Tüm gece evdeydim.
- Peki ondan önceki gece? - Hadi nedir bu?
Önemli değil. 8.30 da ofisten çıktım ve doğruca eve gidip yattım.
- Ve ondan önceki gece? - Bu... salı gecesi oluyor.
- Briç turnuvası. Briç oynadım. - Pazartesi gecesi?
1954 Yeni Yıl Arifesinde nerdeydin, söyle bana.
Pazartesi gecesi? Pazartesi gecesi... karım ve ben sinemaya gittik.
- Ne izlediniz? - Scarlet Circle. Bir dedektif romanı.
- İkinci oyun neydi? - Şey...
Bir dakika şimdi söyleyeceğim. Şey...
Harikulade Bayan...
Bir şey.
Bayan Bainbridge. Harikulade Bayan Bainbridge.
Onu ben de izledim. Adı Şaşırtıcı Bayan Bainbridge.
Evet. Şaşırtıcı Bayan Bainbridge.
Şaşırtıcı Bayan Bainbridge'de kim oynuyordu?
Barbara... Long, Sanırım öyleydi.
Esmer, çok şirin bir kızdı.
- Ling yada... Long. Onun gibi bir şey. - Başka?
Daha önce onları hiç duymamıştım.
Bu ucuz,ikinci sırada bilinmedik bir...
Ve duygusal bir stres altında değildiniz,değil mi?
Hayır.
Değildim.
- Sanırım maksada ulaşıldı. - Maksatmış.
Diliniz yerde sürünene kadar konuşabilirsiniz. Çocuk suçlu.
Demek istediğimi anlıyor musun, dostum?
- Şu öksürük pastillerinden kaldı mı? - Hepsi bitti, dostum.
Oh, oğlum. Şu yağmura bakın. Sen maç gidiyor.
Bu sadece bir sağanak.
Ayrıca, kapalı sahaları var.
Hey, şu bıçağı bir saniyeliğine görebilir miyim lütfen?
Pekala, hala altı-altıda tıkanıp kaldık. Kimin önerisi var?
- Saat 6'yı 5 geçiyor. Hadi yemek yiyelim. - Neden saat 7'ye kadar beklemiyoruz?
Benim için sorun yok.
Söylemek istediğim bir şey var. takılı kaldığımızdan beri,
bu beni bira rahatsız ediyor...
Tüm olay şu bıçaklama ve nasıl yapıldığında.
- Bunun diğer tarafı, ne biliyor musunuz? - Buna tekrar başlama.
- Buna tekrar tekrar deyindiler. - Biliyorum, ama ben bundan bahsetmeyeceğim.
Çocuk beş fit yedi inç uzunluğunda. Babası altı fit iki inç.
Bu yedi inçlik bir fark demek.
Senden yarım adım uzun birinin göğsüne bıçak saplamak çok zor bir iş.
Ver şunu bana.
Size bunu göstereceğim. Biri ayağa kalksın.
İyi izle - Bunu tekrar yapmak zorunda kalmak istemiyorum.
Kendimi altı yada yedi inç daha kısa yapacağım.
- Olmak üzere. Belki biraz daha. - Tamam, biraz daha.
Tamam... kimse incinmedi.
- Değil mi? - Evet. Kimse incinmedi.
Şimdi, benden uzun birini... böyle bıçaklardım.
Açıya bakın. Aşağı ve içeri.
Ve yapılma şekli de buydu. Şimdi bana yanıldığımı söyleyin.
- Aşağı ve içeri. Tartışma yok. - Bekleyin bir dakika.
Şunu bana verir misin?
Dostum, ben bu şeylerden nefret ederim.
- Hiç bir bıçak kavgası gördün mü? - Hayır.
Siz hiç bir bıçak kavgası gördünüz mü?
Pekala, ben gördüm. Biliyorsunuz, bizim arka verandada, daha çok caddenin karşısında, arka avluda.
Sustalı bıçaklar mahalleden gelir.
Komik bunu daha önce hiç düşünmemiştim. Bence bunu unutmayı denersin.
- Bir sustalıyı nasıl kullanırsın? - Aslında, bunu bu şekilde asla kullanmazsın.
Gördün mü, ellerini değiştirirken zaman kaybedersin.
Böyle yapılır. Elin altından.
Sustalıyı bir kere kullanmış biri bunu başka bir şekilde tutmaz.
- Emin misin? - Eminim.
- Bu yüzden böyle açılacak şekilde yaparlar. - Çocuğun bıçağa eli yatkın değil mi?
Sen çocuğun babasını bu şekilde öldürdüğünü düşünüyor musun?
Hayır. Hayatı boyunca bu şey elindeyken geçirdiği deneyimlerle değil.
- Bence bunu elinin altından kullanırdı. - Bunu nasıl biliyorsun?
- Adam öldürüldüğünde orda mıydın? - Hayır. Hiçbirimiz değildik.
o zaman bu anlamsız ve karışık lafları niye söylüyorsun? Ben buna inanmıyorum.
Sadece bıçak nasıl tutulur biliyor diye adamı hangi şekilde bıçaklamış
olduğunu anlatabileceğini düşünmüyorum.
- Ne düşünüyorsun? - Bilmiyorum.
- Ne demek, bilmiyorum? - Bilmiyorum.
- Sen ne düşünüyorsun? - Son olanlarla ilgili bilemiyorum,
ama bu boş laflardan sıkıldım. Bu bizi hiçbir yere götürmüyor.
O yüzden sanırım bunu burada durdurmalıyım. Oyumu suçsuz'a çeviriyorum.
- Ne yapıyorsun? - Beni duydun. Bu kadar yeter.
- Bu kadar yeter mi? Bu bir cevap değil. - Dinle, sen sadece kendini düşünüyorsun.
- Biliyor musun? - O haklı.
Bu bir cevap değil.
Ne çeşit bir adamsın sen?
burada oturdun ve herkesle birlikte suçlu oyu kullandın
çünkü cebinde bir an evvel gitmek istediğin beysbol maçının biletleri var.
Şimdi de tüm bu konuşmalardan sıkıldım diye oyunu mu değiştiriyorsun?
- Bak, dinle, dostum... - Kim sana bir insanın hayatıyla böyle
oynayabilme hakkını verdi? Sen hiç bunu...
Şimdi, bekle bir dakika. Benimle bu şekilde konuşamazsın.
Seninle bu şekilde konuşabilirim. Suçsuz oyu kullanmak istiyorsan,kullan
çünkü sen çocuğun suçsuz olduğuna ikna oldun, bunu sıkıldığın için yapmıyorsun.
Ve eğer suçlu olduğunu düşünüyorsan, o zaman öyle oy ver.
Yada doğru olduğunu düşündüğün şeyi yapacak kadar cesaretin yok mu senin?
- Şimdi, dinle... - Suçlu yada suçsuz?
- Sana söyledim. Suçsuz. - Neden?
- Bak, bunu söylemek zorunda... - Zorundasın. Söyle. Neden?
Ben... ben onun suçlu olduğunu düşünmüyorum.
- Başka bir oylama istiyorum. - Pekala, başka bir oylama istendi.
Sanırım en çabuk yol elleri göstermek. Karşı çıkan?
Tamam, suçsuz diyenler, ellerinizi kaldırın.
Bir , iki, üç,
dört, beş, altı, yedi...
sekiz.
Dokuz.
Suçlu diyenler, ellerini kaldırsın.
Bir, iki, üç.
Peki, oylar dokuza üç beraat lehinde.
Siz insanları anlamıyorum!
Öne sürüp durduğunuz bu kılı kırk yaran küçük noktalar, bunlar hiçbir şey ifade etmiyorlar!
Sizde bu çocuğu benim gördüğüm gibi gördünüz.
Yok bıçağı kaybetmiş yok sinemadaymış bana böyle sahte
hikayelere inandığınızı söylemeyin.
Bakın, bu insanlar nasıl yalan atarlar biliyorsunuz. Onlar yalan içlerinde doğarlar.
Kahretsin? Bunu size anlatmak zorunda değilim. Onlar gerçek nedir bilmezler!
Ve ayrıca birini öldürmek için gerçek büyük bir sebebe de ihtiyaçları yoktur.
Hayır, efendim. Sarhoşturlar. Gerçek birer içicilerdir onlar, hepsi öyle.
Bunu biliyorsun. Ve bang! Biri yerde yatıyor.
Kimse onları suçlamıyor. Onların doğası böyle.
Demek istediğimi anlıyor musun? Şiddet. Nereye gidiyorsun?
İnsan hayatı bize olduğu kadar onlara bir şey ifade etmez.
Ayyaş ayyaş gezinirler ve her zaman kavga ederler,
eğer biri öldürülmüşse, biri öldürülmüştür! Onlar umursamazlar!
Tabi, bazı iyi yanları da vardır. Bunu söyleyecek tek insan benim.
Bir kaç iyi olanını tanıyorum, ama bunlar istisna.
Onların çoğunun, duyguları yok gibidir! Her şeyi yapabilirler!
Neler oluyor?
Size anlatmaya çalışıyorum. Büyük bir hata yapıyorsunuz, siz beyler.
Bu çocuk bir yalancı. Bunu biliyorum. Onlar hakkında her şeyi biliyorum.
Beni dinleyin. Onlar iyi değiller.
İçlerinde bir tane iyi olan yoktur.
Demek istiyorum ki, burada neler oluyor?
Ben konuşuyorum, ve siz...
Beni dinle.
Ben... Biz... Biz...
Bu duruşmadaki çocuk. Onun gibileri. Pekala, onları tanımıyor musunuz?
burada bir... bir tehlike var.
Bu insanlar tehlikelidirler.
Onlar... yabanidir.
Beni dinle. Beni dinle.
Dinliyorum. Şimdi, yerine otur ve bir daha ağzını açma.
Bazen... size söylüyorum.
Bunun gibi, bir şeyden ötürü önyargılı olmak her zaman zordur.
Olayı nereye çekerseniz çekin, önyargı gerçeği hep saklar.
Gerçek ne sahiden bilmiyorum.
Kimsenin gerçekten bilebileceğini de zannetmiyorum.
Görünüyor ki dokuzumuz davalının masım olduğunu düşünüyor.
Ama biz sadece olasılıklar üzerinde kumar oynuyoruz. Yanılıyor olabiliriz.
Belki de suçlu bir adamı serbest bırakmaya çalışıyoruz. Bilmiyorum. Aslında kimse bilemez.
Ama makul bir şüphemiz var.
Ve bu bizim sistemimizde çok değerli bir şey.
Eğer emin değilse hiçbir jüri birini suçlu ilan edemez.
Biz dokuzumuz siz üçünüzün hala nasıl bu kadar emin olduğunuzu anlayamıyoruz.
- Belki bize anlatabilirsiniz. - Ben deneyim.
Bazı harika noktaları ortaya çıkardınız, ama ben hala çocuğun suçlu olduğuna inanıyorum.
İki nedenim var. Bir: gerçekten cinayetin işlenişini gören,
karşı caddedeki bayanın verdiği delil.
En önemli tanıklık buydu.
Ve iki: bayanın, çocuğun kolunu havaya kaldırdığını ve
babasının göğsüne bıçağı sapladığını gördüğünü söyleyerek
bıçaklamayı tarif edişiydi.
- Bunu yaptığını, yanlış şekilde yaptığını,gördü o. - Bu kesinlikle doğru.
Bir dakikalığına bu kadından bahsedelim.
O gece saat onbir gibi yatmaya gittiğini söyledi.
Yatağı pencere kenarındaydı, ve bayan dışarı baktı
ve caddenin karşısından direkt çocuğun odasının içini gördü.
Yaklaşık bir saat boyunca yatağında dönüp durdu.
En sonunda, 12'yi 10 geçe gibi pencereye doğru döndü,
ve dışarı baktığında, o anda geçmekte olan trenin penceresinden cinayeti gördü.
Cinayetten sonra ışıkların kesildiğini söyledi,
ama babasını bıçaklarken çocuğun görünüşünü iyi yakalamış.
Benim gördüğüm kadarıyla, bu sarsılamaz bir tanıklık.
- İşte, bütün olay bu. - Ne düşünüyorsun?
Sen ne diyorsun?
Ben bilmiyorum. İncelenecek çok fazla delil var. Bu gerçekten karışık bir iş.
Samimi olmak gerekirse, beraat için nasıl oy verebildiğini anlamıyorum.
- Bu delilleri sıraya koymak kolay değil. - Diğer delilleri at gitsin!
Kadın onun bunu yaptığını gördü! Başka ne istiyorsun?
- Peki, belki... - Bunun üzerine oylayalım.
Tamam, başka bir oylama daha istendi. Karşı çıkan?
Pekala. Oyumu değiştiriyorum.
- Çocuk suçlu. - Başka biri? Oylar sekize dört.
Bu bir oy,neden senin için kişisel bir zafer böyle?
Pekala. Kararsız bir jüriyiz diyorum. Bunu yargıca söyleyelim diyorum.
Buna ne dersiniz? Tartışmaları duymak istiyorum.
Sen, sebebin lideri. Buna ne diyorsun?
- Bunun tekrarlayalım. - Bunu tekrarladık.
Gri fanila takımlı adam tenis topu gibi bir öne bir arkaya sıçrıyor.
Çirkinleşmenin anlamı yok. Bunu bir müsabakaya çevirmeye çalışıp duruyorsun.
Pekala.
Belki bir çeşit zaman sınırlaması koymaktan bahsedebiliriz.
Evet. Anlaşma için son deneme, ha?
Saat... altıyı çeyrek geçiyor. Daha önce biri saat yediden bahsetti.
Kararsız jüri olup olmadığımızı tartışamaya başlama zamanımız geldi.
- Kendini iyi hissetmiyor musun? - Çok iyi hissediyorum, teşekkürler.
Diyordum ki saat yedi uygun bir zaman...
Bunu sormamın sebebi burnunuzu sanki şey gibi ovuyorsunuz...
Oh, böldüğüm için üzgünüm.
Ama yaptığınız hareket bana bir şeyi hatırlattı.
- burada bir şeyleri ayarlamaya çalışıyorum. - Aslında, bence bu önemli.
Teşekkürler. Şimdi, o zaman. Eminim bunun için bana kızmayacaksınız,
ama neden burnunuzu o şekilde ovduğunuzu merak ediyordum.
Hadi, ama?
Bu noktada kendimi yanınızda oturan beyefendiyle konuşur buluyorum.
Şimdi, neden burnunuzu öyle ovuyordunuz?
Eğer bu sizi ilgilendiriyorsa, Burnumu ovuyordum çünkü beni biraz rahatsız ediyor.
Oh, Özür dilerim. Bu... gözlükleriniz yüzünden mi?
Evet öyle. Şimdi başka konuya geçebilir miyiz?
Gözlükleriniz burnunuzun kenarlarına iki derin iz yapmışlar.
Bunu önceden fark etmemiştim. Sinir bozucu olmalı.
Çok sinir bozucu.
Bunu bilmiyordum. Ben hiç gözlük takmadım. 20l20.
Dinle, Birazdan da göz doktorlarından mı bahsedeceksin?
Cinayeti gördüğünü söyleyen bayanın da
burnunun kenarlarında bu izlerden vardı.
İşte bu! O haklı.
Lütfen. Bana bir dakika verin... ve bitireyim.
Başka biri bunu fark etti mi bilmiyorum.
Bunu o zaman düşünmemiştim, ama yüzünü aklıma... getiriyorum.
Aynı izler onda da vardı. Mahkemede onları ovup duruyordu.
Bu doğru. Bunu bir çok kez yaptı.
Bu kadın 45 yaşlarındaydı.
35 görünmek için çok çaba sarf ediyordu.
Halk önüne ilk çıkışı için. Ağır makyaj. Boyalı saçlar.
Daha genç bayanların giyeceği yeni marka elbise.
Gözlüksüz. Aslında, kadınlar bunu yapar. Kadının görüntüsünü aklında canlandır.
Gözlüksüzle, ne demek istiyorsun? Gözlük takıp takmadığını nerden bileceksin?
- Sadece burnunu ovuyor diye mi? - Kadında bu izler vardı. Onları gördüm.
- Ee? Bunun ne demek olduğunu düşünüyorsun? - Bağırıp durmandan sıkıldım...
Hadi. Boş ver.
Hey, dinle. Dinle, o haklı. Onları ben de gördüm. Ona en yakın bendim.
Burnunun kenarlarında şu şeylerden vardı.
Ne demeye çalışıyorsunuz?
Boyalı saçları vardı, burnunun kenarlarında iz vardı. Ne demek oluyor bu?
Gözlükler dışında başka bir şey bu izleri yapabilir miydi?
Hayır. Yapamazdı.
Ben hiçbir iz görmedim!
Ben gördüm. Tuhaf, ama bunu önceden hiç düşünmemiştim.
Neden avukat bir şey demedi o zaman?
Bu davaya konsantre olmuş oniki insan var burada.
- Onbirimiz de bunu hiç düşünmemişti. - Peki ya başsavcı?
Sence bunu kabul eder miydi? Gözlükleri olmadan bayanın tanıklığını dinlemeyi?
Hiç görüntüsünü bozacak diye gözlük takmak istemeyen bir bayan görmedin mi?
Tamam. Burnunda o izlerden vardı. Bunu kabul ediyorum.
Gözlüklerden ötürü, tamam mı? İnsanlar onun harikulade olduğunu düşünsün diye
evin dışında gözlükleri takmak istemedi.
Ama cinayeti gördüğü sırada kadın evinde yalnızdı.
Hepsi bu.
Yatmaya giderken gözlük takar mısın?
Hayır. Takmam.
Kimse yatarken gözlük takmaz.
Bayanın da yatakta gözlük takmadığını tahmin etmek mantıklı.
- Nerden biliyorsun? - Bilmiyorum. Tahmin ediyorum.
Ayrıca pencereden bakarken de gözlüklerini takmamış olduğunu tahmin ediyorum.
Cinayetin pencereden bakar bakmaz gerçekleştiğini ifade etti.
Elektrikler kesildi. Onları takmak için zamanı yoktu.
İşte bir başka tahmin. Bayan dürüstçe çocuğun babasını öldürdüğünü gördüğünü düşündü.
- Sadece bir bulanıklık gördü diyorum. - Kadının ne gördüğünü nasıl bilebilirsin?
Bunların hepsini nasıl bilebilir? Ne tür gözlük taktığını nerden bilebilirsin?
Belki onlar güneş gözlüğüydü! Belki uzağı gören biridir! Ne biliyorsun?
Ben sadece şuanda bayanın görüş yeteneğinin şüpheli olduğunu biliyorum.
Gözlüksüz, gece yarısı bir insanı 60 feet uzaklıktan tanıyabilir olmalı.
Bunun gibi bir delille bir insanı ölüme yollayamazsın.
Aw, bunu bana yapmayın.
- Kadın hata yapmış olamaz mı? - Hayır.
- Bu mümkün değil mi? - Hayır, bu imkansız.
Bu mümkün mü?
Suçsuz.
Suçlu olduğunu mu düşünüyorsun?
Ben suçlu olduğunu düşünüyorum.
Peki sen?
Hayır.
Ben ikna oldum. Suçsuz.
- Senin sorunun nedir? - Şimdi makul bir şüphem var.
- Onbire bir. - Peki ya diğer deliller?
Ya diğer zımbırtılar? Bı... Bıçak? Bütün mesele?
Aslında, sen diğer tüm delilleri atabileceğimizi söyledin.
Pekala, şimdi ne yapıyoruz?
Yalnız kaldın.
Yalnız yada değilim umurumda değil. Bu benim hakkım.
Bu senin hakkın.
Pekala,ne istiyorsunuz ? Ben suçlu diyorum.
- Senin delillerini duymak istiyoruz. - Size bunları anlattım.
Biz ikna olmadık. Tekrar duymak istiyoruz.
İstediğin kadar zamanımız var.
Her şey - o mahkeme salonunda yer alan en küçük şey onun suçlu olduğunu söylüyor.
Ne sanıyorsunuz? Ben geri zekalı falan mıyım?
Yaşlı adamla ilgili olanı ele alın, orda yaşıyordu ve her şeyi duydu!
Yada şu bıçakla ilgili olanı. Tıpatıp benzer bir tane daha mı buldular?
Yaşlı adam onu gördü! Tam orda, merdivenlerde.
Kaç saniyeydi ne fark eder?
Her şey. Cebindeki delikten bıçak bir deliğe düşmüşmüş.
Kapıya gitmediğini kanıtlayamazsın!
Elbette, istediğin kadar odanın etrafında topallayabilirsin, ama bunu kanıtlayamazsın!
Ya tramvay konusuna ne diyeceksiniz? Ve sinema?
Düzmece bir anlaşma bu.
$5,000'a bahse girerim ben gördüğüm oyunun ismini hatırlardım.
Size söylüyorum, burada geçen her şey çarpıtıldı ve çevrildi!
Gözlüklerle ilgili olanı? Gözlüklerin gözünde olmadığını nerden biliyorsunuz?
Bu kadın bunu açık mahkemede dile getirdi!
Ve çocuğun bağırışının duyulmasına ne diyeceksiniz? Ha?
Size söylüyorum, işte tüm gerçekler burada.
İşte...
İşte, bu kadar. Bütün dava bu.
Evet?
Bir şey söyleyin!
Sizi bir demet alçak kanayan yürekler .
Gözümü korkutamayacaksınız. Fikrimin arkasındayım.
İğrenç çocuklar... Ömrümüzü çalarlar!
Hayır...
Suçlu değil.
Artık hazırız.
Hey!
- Senin adın ne? - Davis.
Benim adım McCardle.
- Pekala, görüşmek üzere. - Görüşmek üzere.